از راه دور تو را میپرستم ای قبله ی امید من...

از راه دور به تو عشق می ورزم تا دیگراین فاصله ها را احساس نکنی...

از راه دور درد دلهای خودم را به تو میگویم.... و تو را در اغوش

محبت های خودم میفشارم آری از همین راه دور نیز میتوان دست در دستانم بگذاری...و با هم قدم بزنیم...

به خواب عاشقی میروم تا این رویا برایم زنده شود...

خاطره هایمان را همیشه  در ذهنم مرور میکنم و هیچگاه نمیگذارم خاطره های

لحظه ی دیدارمان از ذهنم دور شود... این فاصله ها را با محبت

و عشقم از بین می برم وکاری میکنم همیشه احساس

کنی در کنار منی...

واین است برایم یه خواب عاشقونه

خواب نگاه به چشمان هم،خواب باهم بودنمان

آری و این است یک فاصله  عاشقونه...

یکی بود یکی نبود......!

یکی بود یکی نبود

یه دخترو پسری بودن که هم دیگه رو خیلی دوست داشتن

هر دو عاشق هم بودن  و واسه هم می مردن   

و عشقشون روز به روز به هم بیشتر میشد 

بین این دو تا خیلی اتفاقا افتاده بود

ولی اونا عاشق هم بودن     

تا این که  این دو تا مدتی از هم دور شدن   

این دوری باعث شد که دختره از پسره دل بکنه

و به کس دیگه ای  دل بسپاره

ولی پسر هیچ خبری از این ماجرا نداشت

تا این که دفعه ی اخر این دو با هم بودن

تصمیم گرفتن به یه گردش کوتاه برن

اونجا پسره به دختره گفت که بد جوری خرابشه

تا اون موقع فرست نشده بود که پسره این جوری با اون دختره حرف بزنه

ولی دختره روی خودشو برگردوندو به پسره گفت من به کس دیگه ای دلم رو سپردم

ولی بازم پسره به عشقش اسرار می کرد

می گفت ولی من دلمو به دست تو داده بودم اخه چرا

چرا دلمو شکستی  

دختره گفت تو هنوز خیلی بچه ای

پسره چشاش پر اشک شد و رفت رفت تا دختره راحت باشه

ولی همیشه دلش پیش اون بود

فقط پیش اون  

پسره از عشق دختره داشت می مرد

تا اینکه یه روزی پسره داشت نفسهای اخرشو میکشید که

که دختره به این عشق پی برد

ولی چه فایده پسره مرده بود

اره مرده بود  

  ولی ... ولی می دونی چرا مرد چون غرورشو کشته بودن  

اول تو عاشق شدی برچشم خیس خستم

                                            من دخیل عشق و به چشمای تو بستم

توغربت نگاهت انقدر به اوج رسیدم

                                           که آخرش رها شد ازدستای تو دستم

تولایقش نبودی لایق شعرو آواز

                                          منم فقط به یاد تو رو ابرا می نوشتم

یه روزدیدم با یکی تو جاده ها می رفتی

                                       انگار نه انگار که من منتظره تو هستم

دیگه ازت بریدم از خاطرات خوبت

                                     بگو ازت بخونم که دیگه خیلی خستم

آتیش زدی به قلبم با هیزم غرورت

                                     دیگه نیا سراغم خیال نکن که هستم

یه روز واسه همیشه عاشق چشمات شدم

                                       وقتی شکستی عهدو به هیچ کی دل نبستم

شبی که گفتم برو ودیگه نیا

                                      به حرمت خیالت دفتر شعرو بستم

توباغ دل که رفتم همش نگاه تو بود

                                     گلای عشق تورواز شاخشون شکستم

عطرت دوباره پیچید تو کوچه ی تنگ دل

                                      آره می دونم که از نظره تو پستم

باهمه غرورم می گم که دیوونتم

                                   بااین که تو نمی خوای منتظرت نشستم

می دوونی چرا زنده هستم؟؟؟؟؟؟؟؟

شبها وقتی که می نشینم  به یادت،شبها وقتی بارون چشمهام گونه هام رو خیس می کنه،تو نیستی، نیستی تا ببینی که چقدر سخته جدایی.

وقتی مهربونی نگاهات یادم می آد و وقتی لبخند شیرین لبات یادم می آد می خوام به دنیا نشون بدم که عشق چیه و عاشق کیه؟

آره می دونم ، من از نظر تو یه خل دیونه هستم اصلا آره هستم دیونه هستم دیونه نگاهت ، دیونه لبخندت دیونه مهربونیهات.وقتی تظاهر به نفرت می کنی و شاخ و شونه می کشی غوغایی تو دلم بر پا می شه که حتی کشتی نوح هم اگه اونجا باشه غرق میشه مگر کسی یا چیزی که در سایه سار امن محبت من قرار داشته باشه . واسه همینه که تو هنوز تو دلم داری زندگی می کنی چون که من دوست دارم.

اصلا صبر کن تو هیچ می دونی چرا زنده هستم یا می دونی واسه چی ما آدمها زنده هستیم؟نه، نگو، نگو که می دونی چون که میدونم نمی دونی ،ما آدمها آفریده شدیم واسه محبت واسه اینکه به هم دیگه بگیم :

دوووست دارم...